نام غارهاي باستاني «هوتو» و «كمربند» نامي آشنا و درخور توجه و داراي اهميت در رابطه با چگونگي زندگي انسانهاي پيش از تاريخ در بين باستان شناسان و ديرينه شناسان مي باشد.اين غارها بر روي صخره هاي سنگي در حاشيه رودخانه و در قسمت غربي بهشهر (و قسمت شرقي روستاي شهيدآباد)  واقع شده و در حدود دو كيلومتر از شهر فاصله دارد.

بر بالاي صخره ها كه درختچه هاي انار آنرا پوشانده اند نشانه هاي فراواني از زندگي انسانهاي پيش و بعد از تاريخ وجود دارد. اين آثار شامل سفالينه هايي است كه در حفاريهاي غير مجاز غارتگران هويت ملي و تاريخي اين مرزوبوم به دست آمده و معمولاً نيز سرنوشتي جز شكستن ندارد.

غارهاي هوتو و كمربند يكي از زيستگاههاي انسانهاي «نئاندرتال» مي باشد.« انسان انديشمند را به دو گروه :انديشمند نئاندرتال و انديشمند انديشمند تقسيم مي كنند. انسان نئاندرتال تقريباً اخرين نوع انسان، پيش از عصر ما است . برابر با اسنادي كه به دست آمده اين انسانهاي فكور(انديشمند) در مناطقي چون جنوب فرانسه، ايتاليا، كرانه هاي فلسطين، شبه جزيره كريمه و اسپانيا سكونت داشتند.»

كاوشها و تحقيقات باستان شناسي نشان مي دهد كه انسان انديشمند از توانائي بيشتري نسبت به انسان ماهر و انسان راست قامت برخوردار بوده است. انسان «نئاندرتال» علاوه بر دقت و ظرافتي كه در ساختن ابزارهاي سنگي به كار مي برده، آتش را مي شناخته و از آن در كباب كردن گوشت حيوانات استفاده مي كرده، در پناهگاه غارها مسكن داشته، مردگان را دفن مي كرده، داراي مذهب بوده و زباني- بسيار مختصر- براي اداي مقصود داشته است.

علت يا علل از بين رفتن انسان راست قامت و انسان انديشمند «نئاندرتال» معلوم نيست. بعضي در اثر جنگ و ستيزهاي گروهي و برخي در اثر تغيير آب و هوا و تغيير زيستي جنگلها، و بالاخره عده اي آنرا پيامد روند تحولي و تكاملي مي دانند.

«ژاك دمورگان» باستان شناس ومحقق بلژيكي در پايان قرن نوزدهم هنگام سفر به مازندران، تپه هاي باستاني فراواني كه در منطقه بهشهر قرار دارند را از بقايا و تمدن شهرها و دهات ماقبل تاريخ پنداشت و وجود انسانهاي ماقبل تاريخ را در اين منطقه حدس زد.

تپه هاي خاكي و دست ساز كه در دشت هاي مناطق نكا، رستمكلا و بهشهر تا دشت گرگان پراكنده هستند معمولاً تا